گلستان | قصه نذری که از دل روزهای پرالتهاب، راهش را به سفره نیازمندان باز کرد

در روزهایی که تهدیدهای دشمن، نگرانی را به خانه‌ها آورده بود، عاطفه خسروی، بانوی فعال شهرستان شیروان، تصمیم گرفت به جای ماندن در فضای نگرانی، کاری کند که امید را میان مردم زنده نگه دارد؛ کاری ساده، اما ریشه‌دار در فرهنگ مردم این شهر؛ نذر قربانی.

به گزارش روابط عمومی سازمان تبلیغات اسلامی، در روزهایی که تهدیدهای دشمن، نگرانی را به خانه‌ها آورده بود، عاطفه خسروی، بانوی فعال شهرستان شیروان، تصمیم گرفت به جای ماندن در فضای نگرانی، کاری کند که امید را میان مردم زنده نگه دارد؛ کاری ساده، اما ریشه‌دار در فرهنگ مردم این شهر؛ نذر قربانی.

در شیروان، نذر قربانی و عقیقه بخشی از سنت دیرینه مردم است. برای همین وقتی صحبت از تهدیدهای دشمن به میان آمد، این فکر به ذهن خانم خسروی رسید که می‌توان همین سنت قدیمی را به یک حرکت مردمی تبدیل کرد؛ نذری برای سلامتی رهبر انقلاب.

از ۲۰ فروردین ۱۴۰۵، این پویش با محوریت مسجد امام حسن مجتبی(ع) آغاز شد. قرار بود هرکس به اندازه توانش سهمی در این نذر داشته باشد. کم‌کم پای مسجدهای دیگر، مصلی و اجتماعات مردمی نیز به میان آمد و نذر یک نفر، به نذر جمعی مردم شیروان تبدیل شد.

مردم برای خرید و ذبح دو رأس گوساله کنار هم ایستادند؛ یکی کمک مالی کرد، دیگری در تهیه و آماده‌سازی سهم گرفت و دیگری برای توزیع گوشت قربانی پای کار آمد. آنچه شکل گرفت، دیگر فقط یک نذر برای سلامتی رهبر انقلاب نبود؛ تصویری از همدلی مردمی بود که در روزهای سخت، به جای ترس، تصمیم گرفتند کنار هم بایستند.

اما قصه این نذر به سفره خودِ نذرکنندگان ختم نشد. گوشت قربانی میان خانواده‌های کم‌برخوردار، به‌ویژه در محله‌های حاشیه‌ای شیروان، توزیع شد تا این حرکت، از ارادت و دعا فراتر برود و به دستگیری از مردم نیز برسد.

خسروی بانوی فعال شهرستان شیروان معتقد است این پویش نشان داد که محبت و ارادت مردم به رهبر انقلاب می‌تواند هم به امیدآفرینی در جامعه بینجامد و هم به گره‌گشایی از زندگی خانواده‌های نیازمند.
شاید مهم‌ترین اتفاق همین‌جا رخ داد؛ جایی که یک نذر ساده، از خانه و مسجد فراتر رفت و به حرکتی جمعی تبدیل شد. مردمی که تهدیدها را شنیده بودند، به جای آنکه دست روی دست بگذارند، سهم خود را به میدان آوردند؛ یکی با مال، یکی با وقت و دیگری با نذر و دعا.

برای خانم خسروی، این ماجرا تنها یک پویش نیست؛ روایتی است از مردمی که باور دارند در روزهای حساس، می‌توان نگرانی را به امید، نذر را به خدمت و ارادت را به یک حرکت جمعی تبدیل کرد؛ حرکتی که ریشه‌اش در فرهنگ مردم است و مقصدش، ایستادن پای انقلاب و ولایت.